Moderne Libiërs zijn trouw aan de traditionele moslimgemeenschap, waar de familie centraal staat. De indruk die de meeste bezoekers hebben van Libië is er een van een bescheiden materiele comfort, maar zonder de uitgebreide weelde die sommige olielanden zich aanmeten. Het gevolg hiervan is dat er hier geen bedelaars of lastige straatventers aanwezig zijn, zoals in sommige Noord Afrikaanse landen.

De officiele taal van Libië is Arabisch, hoewel de zakenman in de grotere plaatsen ook engels spreken en de oudere Libiërs spreken vaak nog Itilliaans. Sommige Berber groepen hebben nog een eigen taal en de Tuaregs in het zuiden spreken zowel Tifinagh als Arabisch. Alle publieke signalen zijn in het Arabische schrift dus is het nuttig om een aantal woorden van buiten te leren. De meeste Libiërs zijn Soennitische Moslims en zijn meestal conservatief zonder de fundamentalisten aan te hangen.

Recentelijk is er een opleving van kunst in Libië, vooral op het gebied van de schilderkunst. Overal vind u prive gallerijen waar u de nieuwe Libische talenten vind. Lange tijd zijn er geen publieke theaters en maar een paar bioscopen geweest die buitenlandse filmen lieten zien. De eigen tradities en volkscultuur zijn nog erg levendig, met muziek- en dansgroepen op verschillende festivals, zowel in Libië als erbuiten. Het grootste gedeelte van de Libische TV is gewijd aan de verschillende stijlen van traditionele Libische muziek. Traditionele Tuareg muziek en dans zijn populair in Ghadhames en het zuiden.